در حفظ و حبس زبان است و نيز فرمود حبس زبان موجب سلامت انسان است و فرمود . بلا و گرفتارى انسان از زبان است و فرمود سلامت انسان در حفظ زبان است و فرمود حدت و تيززبانى سرمايه است و فرمود بلا و گرفتارى موكل بنطق و در كنار زبان است و فرمود : فتنه و زيان زبان از ضربت شمشير شديدتر است . و امير مؤمنان عليه السّلام فرمود ضربت و زخم زبان شديدتر از ضربت شمشير و نيزه است . حضرت صادق عليه السّلام فرمود . نجات انسان در حفظ زبان است پيامبر اسلام صلى اللَّه عليه و آله در ضمن وصيت و سفارشات خود بعلى عليه السّلام فرمود يا على هر كس كه مردم از زبان او بترسند از اهل دوزخ است و رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله فرمود كسى كه از شر زبان و شكم و فرج خود مصون باشد وارد بهشت خواهد شد . و نيز فرمود خوشا به حال كسى كه زيادى مال خود را انفاق نموده و زيادى حرفهاى خود را نگهدارد . و نيز فرمود . خداوند متعال در كنار زبان هر گوينده‌اى حاضر است ( تمام جزئيات ضبط و بررسى مىشود ) و فرمود . ايمان بنده استوار نخواهد شد تا وقتى كه قلبش استوار شود و قلبش استوار نخواهد شد مگر با استوارى زبان . 43 - اختصاص از حضرت صادق عليه السّلام كه امير مؤمنان عليه السّلام در سفارشات خود بمحمد بن حنفيه فرمود . بدان كه زبان سگى است گزنده اگر رهايش سازى ميگيرد و چه بسا كه يك كلمه موجب سلب نعمت مىشود پس همان طورى كه طلا و نقره خود را حفظ مينمائى زبانت را حفظ كن . 44 - اختصاص . از ابى حمزه ثمالى از حضرت سجاد عليه السّلام كه فرمود . زبان انسان هر روز با سائر اعضاء و جوارح مواجه مىشود و از آنها سؤال مىكند كه حالتان چطور است ؟ آنها پاسخ ميدهند كه حال ما خوب است اگر تو ما را رها كنى و ميگويند خدا را خدا را در نظر داشته باش و زبان را سوگند ميدهند و ميگويند كه كيفر و پاداش ما از ناحيه تو است . 45 - اختصاص . معاويه بن وهب از حضرت صادق عليه السّلام كه فرمود . پدرم ميفرمود قيام به حق كن و خود را در معرض ناراحتى و رنجش قرار نده و از آنچه كه فايده‌اى به حالت ندارد دورى كن . 46 - اختصاص . حضرت صادق عليه السّلام فرمود . از من سخنى بشنويد كه او از درهم‌هاى خوب بهتر است . از سخنى كه به حالت فايده ندارد بپرهيز . و خيلى از سخنان مفيد را هم رها كن تا موقعى كه مورد مناسب و به جائى بدست آورى چه بسا گوينده به حق كه در غير مورد سخن گفته و در نتيجه به زحمت و مشقت افتاده . و هرگز لجاجت با كسى مكن نه با شخص سفيه و نادان و نه با شخص حليم و بردبار - كه اگر با حليم و با شخص بردبار لجاجت كنى ناراحت و خشمناك خواهى شد و اگر سفيه باشد تو را بيمقدار و پست خواهد